Και κοροϊδεύαμε τον Παπαθεμελή...

...που ήταν φως φανάρι ότι δεν πλησίαζε να μπει βουλή και αυτός επέμενε, φτάνοντας τελικά κάτω και από τους Οικολόγους. Ο Κουμαντάκης βγήκε στον Τριανταφυλλόπουλο και εξήγησε πως ζήτησε επανακαταμέτρηση επειδή του κλέψανε ψήφους, είχε πληροφορίες ότι είναι σε εκλόγιμη θέση κτλ. Και ο Τριανταφυλλόπουλος του έδωσε και σημασία αφού στηρίζει το θέμα που άνοιξε με τις σταυροδοσίες. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να μας πει ότι ο τύπος έφτασε 36ος στην Β' Αθηνών με 3.870 σταυρούς, 31.000 σχεδόν σταυρούς και 19 θέσεις πίσω από την τελευταία εκλόγιμη θέση της Ν.Δ, την 17η!

Α ρε κάτι νούμερα, δεν φθάνει που κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι τους βάζουν και σε ψηφοδέλτια. Τι να πουν μετά για την Σαρρή οι νεοδημοκράτες, μπορεί να είναι χαζή αλλά δεν είχε και αυταπάτες ότι θα έμπαινε στην βουλή.

Η γενιά των 400 ευρώ

Τα παρακάτω είναι επίσημα εκλογικά αποτελέσματα από την ιστοσελίδα του Υπ. Εσ., και αφορούν τα ποσοστά του Κόμματος σε μερικές από τις ¨λαϊκές¨ και φτωχές περιοχές της Αθήνας, όπου ως γνωστόν διαμένει η συμπαθής τάξη των νέων των 400 ευρώ και από όπου ο ΣΥΡΙΖΑ αντλεί τη μεγάλη μάζα των ψήφων:

ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΗΣ ΦΤΩΧΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ 400 ΕΥΡΩ / ΜΗΝΑ

ΔΗΜΟΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ - ΣΥΡΙΖΑ: 8,39%
ΔΗΜΟΣ ΨΥΧΙΚΟΥ - ΣΥΡΙΖΑ: 9,17%
ΔΗΜΟΣ ΝΕΟΥ ΨΥΧΙΚΟΥ - ΣΥΡΙΖΑ: 10,46%
ΔΗΜΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ - ΣΥΡΙΖΑ: 8,29%
ΔΗΜΟΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ - ΣΥΡΙΖΑ: 11,92%
ΔΗΜΟΣ Π. ΦΑΛΗΡΟΥ - ΣΥΡΙΖΑ: 8,93%
ΔΗΜΟΣ ΠΑΠΑΓΟΥ - ΣΥΡΙΖΑ: 8,65%
ΔΗΜΟΣ ΝΕΑΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ - ΣΥΡΙΖΑ: 13,81%
ΔΗΜΟΣ ΧΟΛΑΡΓΟΥ - ΣΥΡΙΖΑ: 11,38%
ΔΗΜΟΣ ΠΕΥΚΗΣ - ΣΥΡΙΖΑ: 10,85%

Οι περιοχές αυτές, γνωστές για το λαϊκό προφίλ των κατοίκων τους, έδωσαν στο κόμμα του κου Αλαβάνου ποσοστά υπερδιπλάσια σε σχέση με το πανελλαδικό του ποσοστό που ήταν 5,04%

Δυστυχώς, το παράδειγμα τους δεν ακολούθησαν άλλες περιοχές, που κατοικούνται από την ΑΡΧΟΥΣΑ ΤΑΞΗ και το ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ:

ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΗΣ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑΣ & ΤΗΣ ΑΡΧΟΥΣΑΣ ΤΑΞΗΣ (ενδεικτικά):

ΔΗΜΟΣ ΦΙΛΛΥΡΑΣ ΡΟΔΟΠΗΣ - ΣΥΡΙΖΑ: 0,55%
ΔΗΜΟΣ ΑΓΑΘΟΝΗΣΙΟΥ ΚΥΚΛΑΔΩΝ- ΣΥΡΙΖΑ: 0,68%
ΔΗΜΟΣ ΑΧΕΛΩΟΥ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ- ΣΥΡΙΖΑ: 0,97%
ΔΗΜΟΣ ΜΕΤΑΞΑΔΩΝ ΕΒΡΟΥ - ΣΥΡΙΖΑ: 1,27%

Γίνεται φανερό ότι η αντίδραση, το οικονομικό κατεστημένο και οι βολεμένοι αυτού του τόπου εμπόδισαν το κόμμα του κ. Αλαβάνου, που εκπροσωπεί τους άνεργους, τους νέους και τη φτώχεια της χώρας αυτής, να αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερη εκλογική δύναμη.

Όλο το πιο πάνω είναι αντιγραφή από το ιστολόγιο Αμάν το μάτι μου, επισκεφθείτε το να διαβάσετε και το υπόλοιπο άρθρο και να δείτε και μία εικόνα του ψηφοφόρου της γενιάς των 400 ευρώ.

Εγώ δεν τα είχα προσέξει όλα αυτά αλλά είχα μπει να δω από περιέργεια τα αποτελέσματα ακόμα μίας φτωχογειτονιάς, της Εκάλης, αφού εκεί μένουν κάποιοι οικογενειακοί φίλοι, της γενιάς των 400 ευρώ του Αλαβάνου και αυτοί. Ο φτωχός λαός της Εκάλης, που δίνει σχεδόν 70% στην Ν.Δ και πάνω από 0.6% στην Φιλελεύθερη Συμμαχία(!), στήριξε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α δίνοντας του σχεδόν 6% και ανακηρύσσοντας τον εύκολα τρίτο κόμμα στην λαϊκή αυτή περιοχή.

Αποτίμηση των εκλογών

Η Αριστερά ήταν αδιαμφισβήτητα ένας από τους μεγάλους κερδισμένους των τελευταίων εκλογών. Η συνεχής διαφήμιση όμως της επιτυχίας μειώνει την σημασία της νίκης του Πατριωτικού κινήματος, μίας νίκης πολυδιάστατης, αφού για εμάς η αύξηση του ποσοστού ενός κόμματος δεν είναι αυτοσκοπός, σκοπός μας είναι μία στροφή της κοινωνίας στον πατριωτισμό. Αυτό επιτεύχθηκε πριν λίγες μέρες:

1. Επικράτηση της Ν.Δ. Οι μνήμες μας δεν διαγράφονται σε μόλις 4 χρόνια, όλοι θυμούνται την δύσκολη για τις πατριωτικές ιδέες περίοδο διακυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Είναι κοινά αποδεκτό ότι η Ν.Δ είναι το λιγότερο κακό από τα δύο, και οι συντάκτες του κομμουνιστικού πατριωτικού Ρεσάλτο είχαν ξεκαθαρίσει ότι η επικράτηση της είναι προτιμότερη εξάλλου.
2. Μεγάλη διαφορά Ν.Δ - ΠΑ.ΣΟ.Κ. Λίγα πρόσωπα σε όλη την Ελληνική πολιτική σκηνή έχουν τόσο έντονα αντεθνικές θέσεις όσο ο Γ. Παπανδρέου, απειροελάχιστα έχουν καταφέρει να κάνουν τόσο κακό στα εθνικά θέματα όσο ο συγκεκριμένος όταν είχε κυβερνητικές θέσεις. Η μεγάλη ήττα του ΠΑ.ΣΟ.Κ τιμωρεί τον ίδιο για την επικίνδυνη πολιτική του και συγχρόνως κινεί τις διαδικασίες που ίσως επιτρέψουν την αποχώρηση του, χωρίς κανέναν χειρότερο του να υπάρχει περίπτωση να τον διαδεχθεί.
3. Απομάκρυνση επικίνδυνων στελεχών. Καταφανέστατη νίκη των πατριωτικών ιδεών είναι η αποτυχία στελεχών που διακηρύσσουν θέσεις και πολιτικές που στρέφονται εναντίον των εθνικών συμφερόντων. Η Μ. Γιαννακού, μετά από μία δύσκολη προεκλογική στην οποία οργανώσεις και απλοί υποστηρικτές της Ν.Δ της γύρισαν την πλάτη, απέτυχε οικτρά να επανεκλεγεί. Η μόλις 10η θέση που κατέκτησε στο ψηφοδέλτιο της Ν.Δ στην Α' Αθηνών (με τους 7 πρώτους να εκλέγονται) την στέλνει απευθείας σπίτι της, όχι πια να πλαστογραφεί την Ιστορία αλλά να την διαβάζει. Στην Κέρκυρα το ίδιο οικτρά απέτυχε να επανεκλεγεί ο Ν. Γεωργιάδης, ο βουλευτής που επανειλημμένως τάχθηκε εναντίον των Ελληνικών θέσεων στο Μακεδονικό. Η Ν.Δ κέρδισε 1 έδρα αλλά αυτός έφτασε τρίτος και καταϊδρωμένος και τώρα πια μόνο στο σαλόνι του σπιτιού του θα μπορεί να διακυρήσσει ότι το Μακεδονικό είναι "μπούρδα". Άλλα, όχι τόσο -αλλά και πάλι- επικίνδυνα στελέχη της Ν.Δ, κατάφεραν να εκλεγούν όχι χωρίς απώλειες. Η πρώην πρόεδρος της Βουλής που μίλησε για μείωση των συνόρων και της εθνικής ανεξαρτησίας έφτασε 7η από τους 7 που εκλέγονται στην Α' Αθηνών, ενώ η Ντ. Μπακογιάννη είχε την μεγαλύτερη δυνατή τιμωρία υπό τις περιστάσεις. Παρέμεινε πρώτη σε σταυρούς στην περιφέρεια της, μειώνοντας την δύναμη της κατά δεκάδες χιλιάδες σταυρούς, κάτι που γίνεται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από το 96. Ίσως πάρει επιτέλους το μήνυμα ότι είναι υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, όχι των Η.Π.Α και ούτε της Τουρκίας. Την ίδια τιμωρία επεφύλαξε και ο λαός του ΠΑ.ΣΟ.Κ στον πλέον επικίνδυνο -πρώην πια- βουλευτή του κόμματος, τον κ. Μπίστη, που έφθασε μόλις 23ος στην Β' Αθηνών με τους 14 πρώτους να εκλέγονται! Ας μην ξεχνάμε και την αποχώρηση από την ενεργό πολιτική των νεοφιλελεύθερων αντιπατριωτών Μάνου και Ανδριανόπουλου.
4. Ενδυνάμωση των αριστερών κομμάτων. Είναι ένα περίπλοκο θέμα που τελικά ευνοεί το πατριωτικό κίνημα. Πρώτα απ' όλα το ευνοεί επειδή αποδυναμώνεται ο δικομματισμός και οι πολιτικές του. Από εκεί και πέρα, δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί που θεωρούν ότι αυξήθηκαν κατακόρυφα οι υποστηρικτές της δικτατορίας του προλεταριάτου. Η άνοδος του Κ.Κ.Ε καθρεφτίζει την δυσανασχέτηση των πολιτών από την πολιτική του δικομματισμού και αυτό περιλαμβάνει και τα εθνικά θέματα, θέματα στα οποία το Κ.Κ.Ε πολλές φορές υποστήριξε το εθνικό συμφέρον (π.χ Σχέδιο Ανάν, εξοπλιστικά προγράμματα). Η άνοδος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α από την άλλη, μπορεί με μία πρώτη ανάγνωση να αυξάνει την εκπροσώπηση των αντεθνικών θέσεων στο κοινοβούλιο. Δεν την αυξάνει όμως στην κοινή γνώμη. Όσοι υποστήριξαν τώρα ΣΥ.ΡΙΖ.Α το έκαναν είτε ως ψήφο διαμαρτυρίας είτε λόγω της μαχητικής στάσης του στα θέματα της Παιδείας. Ελάχιστοι το υποστήριξαν λόγω των αντεθνικών του θέσεων και λίγοι υποστηρίζουν αυτές τις θέσεις.
5. Είσοδος του ΛΑ.Ο.Σ στην βουλή. Η πιο ξεκάθαρη νίκη του χώρου. Είναι η πρώτη φορά μετά από 11 χρόνια που ένα κόμμα με πατριωτικές θέσεις (ΔΗ.Κ.ΚΙ) μπαίνει στην βουλή, η πρώτη φορά μετά από 14 χρόνια που ένα κόμμα που δίνει μεγάλη σημασία στα Εθνικά Θέματα (ΠΟΛ.ΑΝ.) μπαίνει με πατριωτικές θέσεις στην βουλή, η πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια που ένα κόμμα εθνοκεντρικό μπαίνει στην βουλή!
6. Δημοκρατική Αναγέννηση. Μπορεί να χρησιμοποιήθηκε ως Δούρειος Ίππος κατά του πατριωτικού κινήματος από την Ν.Δ, αλλά οι ψηφοφόροι της δεν είναι λιγότερο πατριώτες, απλά περισσότερο αφελείς. Το 0.8% που εξασφάλισε φέρνει τα ποσοστά των αμιγώς πατριωτικών κομμάτων στο 4.6%, για πρώτη φορά τόσο ψηλά από το 1996.
7. Δημογραφικά στοιχεία. Η καταψήφιση του δικομματισμού από την νεολαία είναι ο κυριότερος λόγος που έριξε τα μεγάλα κόμματα από το 86% κάτω από το 80%, για πρώτη φορά από το 1996. Το ότι η νεολαία απελευθερώνεται από τα δεσμά του δικομματισμού δίνει αισιόδοξα μηνύματα για το πατριωτικό κίνημα, κάνει την νεολαία προσβάσιμη σε εναλλακτικές από τις κατεστημένες ιδέες. Το ότι ο ΛΑ.Ο.Σ είναι το πιο νεανικό κόμμα δείχνει ότι υπάρχει μία επαρκής βάση συνειδητοποιημένων πατριωτών μέσα στην νεολαία, ίσως φωτογραφίζει και μία τάση της Ελληνικής κοινωνίας να επαναφέρει τον πατριωτισμό στο προσκήνιο. Κατά τα άλλα ο ΛΑ.Ο.Σ: (α) είναι 4ο κόμμα, πάνω από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α, στους άνδρες (οι οποίοι γενικά είναι πιο συνειδητοποιημένοι πολιτικά, γι' αυτό και όλα τα μικρά κόμματα έχουν μεγάλα ποσοστά στους άνδρες και οι δύο μεγάλοι έχουν μεγαλύτερα ποσοστά στις γυναίκες) (β) αγγίζει το 5% στους νέους (ενώ περιορίζεται στο 2.5%-3% στις μεγαλύτερες ηλικίες) (γ) εμφανίζει μεγάλα ποσοστά στους μορφωμένους (5% και 4ο κόμμα στην μέση μόρφωση, 4% στην ανώτερη μόρφωση) και μόλις 2.5% σε όσους έχουν λίγη ή καθόλου μόρφωση (δ) είναι 4ο κόμμα σε συνταξιούχους και νοικοκυρές ενώ αγγίζει το 5% στους άνεργους (ε) ξεπερνάει το 4% σε δημόσιους υπάλληλους (όπου το ΠΑ.ΣΟ.Κ παραμένει πρώτο κόμμα, απότοκο της "αξιοκρατικής" προηγούμενης διακυβέρνησης του), το 5% σε ιδιωτικούς υπαλλήλους αλλά και σε ελεύθερους επαγγελματίες (στ) είναι 4ο κόμμα στους αγρότες έχοντας διπλάσιο ποσοστό από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α που συνηθίζει να καπηλεύεται τους αγώνες τους.
   

Ονόματα...

Ο λαός έχει έναν εκπληκτικό τρόπο να αποκαλύπτει χωρίς να το καταλαβαίνει καν το μέγεθος του κάθε ηγέτη, απλώς χρησιμοποιώντας το όνομα του. Πάρτε το σημερινό δίδυμο των Παπανδρέου - Καραμανλή. Ο πρώτος είναι ο Γιωργάκης, ο δεύτερος απλώς ο Καραμανλής. Θα ήθελε και ο πρώτος να είναι ο Παπανδρέου αλλά δεν μπορεί, ο λαός καταλαβαίνει ποιος είναι βλάκας. Προσπάθησαν να κολλήσουν κάποιοι το "Κωστάκης" στον Καραμανλή αλλά απέτυχαν παταγωδώς. Γιατί ο τελευταίος δεν είναι βλάκας. Και επειδή ο Παπανδρέου απέναντι στον Καραμανλή θα είναι πάντα Γιωργάκης.

Οι πολιτικοί που μπορούν να γίνουν ηγέτες ξεχωρίζουν και αναγνωρίζονται. Ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου πχ δεν θα μπορούσε ποτέ να ήταν Γιωργάκης, ούτε καν Γιώργος, μόνο Γεώργιος. Και ο Γιωργάκης δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει Γεώργιος.

Η διαφορά των ονομάτων είναι εμφανής και στις εσωκομματικές συγκρούσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ο Βενιζέλος είναι ικανός να γίνει ηγέτης, φαίνεται ηγέτης, ξέρει να μιλά και να συμπεριφέρεται ως ηγέτης. Άσχετο αν είναι καλός ή κακός ηγέτης, άσχετο αν θα εξελιχθεί στον πιο επικίνδυνο ηγέτη της Ελλάδας. Παραμένει ηγέτης. Και ως τέτοιος φαντάζει αστείο κάποιος να τον ονομάσει "Βαγγελάκη" (όσο αστείο θα ήταν κάποιος να ονομάσει τον Γιωργάκη "Γεώργιο"), ακόμα και το "Βαγγέλης" είναι χλωμό. Ίσως κάποιοι προσπαθήσουν όπως και με τον Καραμανλή, αλλά στο τέλος θα αποτύχουν, δεν θα κολλήσει. Ο τύπος έχει την ηγετική φυσιογνωμία που του επιτρέπει να ονομάζεται "Ευάγγελος".

Αυτό ακριβώς βλέπουμε όσοι δεν είμαστε οπαδοί του ΠΑ.ΣΟ.Κ και δεν συσπειρωνόμαστε κάτω από έναν από αυτούς σε σημείο που να μας τυφλώνει. Τον Γιωργάκη να προσπαθεί να επικρατήσει του Ευάγγελου. Με μοναδική ελπίδα για νίκη του πρώτου να είναι η ιστορική συνήθεια του ελληνικού λαού να τάσσεται υπέρ του αδύναμου.

Δημοκρατία

Η υγιής σκέψη είναι μία συλλογή από προκαταλήψεις που αποκτάμε μέχρι τα 18 μας.
Άλμπερτ Άινσταιν

Μήπως η Δημοκρατία είναι μία από αυτές τις προκαταλήψεις; Η Δημοκρατία αντιμετωπίζεται δογματικά για τον περισσότερο κόσμο, είναι "καλή" ενώ όλα τα άλλα δεν είναι. Ως αιτιολόγηση συνήθως προσφέρεται το "ο λαός ασκεί την εξουσία" και τίποτα άλλο. Είναι αστείο όμως το πως αντιδρά ο κόσμος, άμα η συζήτηση είναι περί διαφορετικών πολιτευμάτων αυτή την απάντηση θα δώσουν οι πιο πολλοί, άμα όμως είναι σχετικά με την λειτουργία της Δημοκρατίας σήμερα ελάχιστοι θα βρεθούν να ισχυριστούν ότι η εξουσία ασκείται από τον λαό. Ο κόσμος προσπαθεί να προστατέψει το δόγμα του, την προκατάληψη του, όταν αυτό το δόγμα προσβάλλεται από άλλες θεωρίες, απέναντι στις οποίες είναι προκατειλημμένος αρνητικά.

Ούτε εγώ μπορούσα να σκεφθώ αρχικά έξω από τα όρια της Δημοκρατίας, έχω την εντύπωση ότι σήμερα έμαθα να αποδέχομαι -απλώς- την Δημοκρατία δογματικά, δεν απομακρύνθηκα και τόσο από εκεί που ξεκίνησα. Η Δημοκρατία δεν είναι αυτοσκοπός δεν θα θυσίαζα την ζωή μου για αυτήν (εξάλλου ούτε οι περισσότεροι επονομαζόμενοι "αγωνιστές της Δημοκρατίας" ανά το Παγκόσμιο το έκαναν, συνήθως αγωνίζονταν να ανατρέψουν ένα ολοκληρωτικό καθεστώς για να επιβάλουν ένα άλλο). Την αποδέχομαι όμως επειδή οι ιδέες μου είναι υπεράνω πολιτεύματος, σε οποιοδήποτε πολίτευμα μπορούν να μεγαλουργήσουν ή να κυνηγηθούν. Συνήθως μάλιστα, όταν ερωτηθώ ονομάζω την Δημοκρατία το καλύτερο πολίτευμα, ίσως γιατί αυτή η απάντηση μπορεί να γίνει πιο εύκολα αποδεκτή από τον κόσμο σήμερα.

Όταν κάθομαι να το αναλύσω όμως, να οργανώσω κάπως τις σκέψεις μου, δεν με πείθει η Δημοκρατία μας ότι είναι καλύτερη από τα άλλα πολιτεύματα. Άμα ο Κομμουνισμός είναι, όπως έχει γραφτεί, το πολίτευμα των κατωτέρων (αφού για να επικρατήσει στηρίζεται στον φθόνο που νιώθουν οι κατώτεροι για τους υπόλοιπους) η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία τότε είναι το πολίτευμα των ηλιθίων. Στηρίζεται δε στο ότι δεν έχει δοκιμαστεί επαρκώς στο παρελθόν, τα αρνητικά της δεν έχουν γίνει εμφανή στο ευρύ κοινό και η επικράτηση της στην σημερινή εποχή της δίνει τους κατάλληλους μηχανισμούς για να αυτοπροστατεύεται.

Πότε δοκιμάστηκε η Δημοκρατία; Για ένα μικρό διάστημα στην Αρχαία Ελλάδα (και για εμάς θεωρείται "καθήκον" να την προστατεύουμε επειδή είναι δικό μας δημιούργημα, αγνοώντας ότι μόνο στο 1% της Ιστορίας μας επικρατούσε). Σε εκείνη την Αρχαία Ελλάδα λοιπόν η Δημοκρατία λειτουργούσε πολύ καλύτερα, αφού λόγω των συνθηκών της εποχής λειτουργούσε και πολύ διαφορετικά, με τρόπο με τον οποίο δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει σήμερα. Και όμως, ακόμα και τότε, τα προβλήματα του σήμερα είχαν παρουσιαστεί. Τα προβλήματα του τότε ανάγκασαν τον Ισοκράτη να πει πως "Η Δημοκρατία μας αυτό-καταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία". Ε μετά από περισσότερα από 2000 χρόνια τα λόγια του Ισοκράτη μοιάζουν σημερινά, είμαι αρκετά σίγουρος ότι σήμερα η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη από ότι την εποχή που ο Ισοκράτης αναγκάστηκε να πει όσα είπε. Μόνη διαφορά ότι σήμερα δεν υπάρχει ένας Ισοκράτης που να αναγνωρίζει ότι όλα αυτά καταστρέφουν την Δημοκρατία μας.

Εκτός από εκείνη την εποχή λοιπόν, πότε δοκιμάστηκε η Δημοκρατία μας; Πότε επικράτησε στον κόσμο για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα; Ουδέποτε μέχρι σήμερα! Μόνο στον 20ο αιώνα, και ακριβέστερα στο δεύτερο μισό του, κατάφερε να επικρατήσει στις περισσότερες χώρες, δημιουργώντας και τους μηχανισμούς αυτοπροστασίας που δεν μας επιτρέπουν να την αμφισβητούμε τώρα. Αλλά, εκτός της αυταπάτης ότι ο λαός αποφασίζει, τι διαφορετικό προσέφερε από άλλα πολιτεύματα, την βασιλεία λόγου χάρη; Το ότι τότε ήταν από μία οικογένεια (που συνήθως δεν ήταν και για μεγάλο χρονικό διάστημα) ενώ σήμερα είναι από δύο; Σε ένα κράτος δέκα εκατομμυρίων όπως είναι η Ελλάδα μόνο 2-3 οικογένειες είναι ικανές να κυβερνούν την χώρα; Πλησιάζουν τα 70 χρόνια οι δυναστείες Παπανδρέου - Καραμανλή, οι μικρές παρενθέσεις άλλων απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Στην υπερδύναμη της εποχής, τις ΗΠΑ, οι δυναστείες Μπους - Κλίντον δεν κατεβαίνουν από τον θρόνο τους πριν να κλείσουν 25ετία, πιθανότατα να χρειαστεί και παραπάνω.

Γνωρίζοντας όλα αυτά, οι δογματικοί υπερασπιστές της Δημοκρατίας μένουν με ένα μόνο επιχείρημα για να την προασπιστούν: Ότι τα άλλα πολιτεύματα είναι χειρότερα. Ούτε με αυτό θα μπορούσα να συμφωνήσω. Ο Δενδρινός λέει πως η Δημοκρατία "δίνει το προβάδισμα σε ανθρώπους που ξέρουν να μιλούν, αντί εκείνων που ξέρουν να δρουν. Διακηρύσσει την αφύσικη αρχή εκλογής ικανών από ανικάνους… Φέρνει στην εξουσία ψευδοεκλεκτούς της δημαγωγίας και όχι οδηγούς λαών...", ο Δημόπουλος πως "εις την Δημοκρατία εκείνοι οι οποίοι επιτυγχάνουν δεν είναι οι ικανοί, οι άξιοι αλλά οι ρήτορες, οι λαοκόλακες, οι δημαγωγοί". Ο Alain de Benoist θεωρεί πως "η δημοκρατία είναι μια νομοκρατία, δηλαδή μια τυραννία του νόμου, υλοποιημένη από την εξουσία των δικαστών και εξυπηρετούμενη από την εξουσία των μέσων ενημερώσεως" ενώ ο Feder ότι "στηρίζεται επί της ακρισίας των μαζών και φέρει εις την εξουσίαν κυβερνήσεις, αίτινες ουδέν άλλον είναι ή παλαίστρα φιλοδόξων μικροπολιτικών και στενοκεφάλων θεωρητικών". Ο José Antonio Primo de Rivera σε μία εξαιρετική περιγραφή του συστήματος λέει: "Οι άνθρωποι διαιρούνται σε φατρίες, βρίζονται, μάχονται και τέλος μια Κυριακή τοποθετούν ένα κουτί πάνω σ’ ένα τραπέζι και αρχίζουν να ρίχνουν μέσα, κομμάτια χαρτιού, με τα οποία αποφασίζουν αν υπάρχει ή όχι Θεός, αν η Πατρίδα πρέπει να αυτοκτονήσει ή όχι. Μπορούν, με το χέρι στην καρδιά, πολλοί να αρνηθούν ότι όλα αυτά ισχύουν;

Από τι λοιπόν είναι καλύτερη η σημερινή Δημοκρατία; Η διαφορά της από την Βασιλεία είναι ότι τουλάχιστον στην τελευταία δεν μας τρέφουν με αυταπάτες ελέγχου της εξουσίας από τον λαό και δεν μας προσφέρουν συγκεκριμένες επιλογές. Άμα ρίξεις τον Βασιλιά μπορείς να βάλεις όποιο άτομο θέλεις, να αλλάξεις ακόμα και πολίτευμα. Για να ρίξεις τον Καραμανλή όμως πρέπει να ψηφίσεις τον Παπανδρέου και για να ρίξεις τον Παπανδρέου πρέπει να ψηφίσεις τον Καραμανλή. Η διαφορά της Δημοκρατίας από την Δικτατορία είναι ότι η τελευταία είναι κάπως πιο... αξιοκρατική. Στην Δημοκρατία για να επικρατήσεις πρέπει να έχεις διάσημο επίθετο και μία σχετική ικανότητα να κοροϊδεύεις τον λαό. Στην Δικτατορία όμως πρέπει να έχεις το θάρρος να πας ενάντια στην αυταπάτη του λαού ότι ο ίδιος ελέγχει την εξουσία, καθώς και την ικανότητα να πείσεις κάποιους σημαντικούς να σε στηρίξουν, οι οποίοι έγιναν σημαντικοί πείθοντας άλλους να τους στηρίζουν. Αντιθέτως δηλαδή από την "αφύσικη αρχή εκλογής ικανών από ανίκανους" της Δημοκρατίας σύμφωνα με τον Δενδρινό, εδώ οι ικανοί στηρίζονται από (λιγότερο) ικανούς οι οποίοι με την σειρά τους είχαν στηριχθεί από άλλους -ακόμα λιγότερο αλλά και πάλι- ικανούς.

Άρα, για να τελειώνω και με την φλυαρία μου, είναι η Δημοκρατία καταδικασμένη κατά την γνώμη μου; Η σημερινή, κοινοβουλευτική Δημοκρατία, ναι. Ο κυριότερος μηχανισμός που προστάτευε την Βασιλεία ήταν το ότι ήταν "ελέω Θεού", ο Βασιλιάς ήταν εκεί επειδή αυτό ήθελε ο Θεός. Ο κυριότερος μηχανισμός που προστατεύει την Δημοκρατία είναι η απάτη του ελέγχου της εξουσίας από τον λαό. Αυτοί οι μηχανισμοί όμως, όσο καλά διαμορφωμένοι και αν είναι, στο τέλος καταρρέουν. Παραφράζοντας το λίγο, μπορείς να ξεγελάς 1 άνθρωπο για 300 χρόνια ή ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους για έναν χρόνο, δεν μπορείς όμως να ξεγελάς ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους για 300 χρόνια. Το ότι άλλα πολιτεύματα έχουν λειτουργήσει καλύτερα από την Δημοκρατία και η σημερινή Δημοκρατία είναι καταδικασμένη δεν σημαίνει όμως υποχρεωτικά ότι κάθε μορφή της είναι καταδικασμένη και χειρότερη από τα άλλα πολιτεύματα. Η Δημοκρατία θα μπορούσε να λειτουργήσει, ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο, άμα έπαυε να μαθαίνει στους πολίτες να θεωρούν "την παρανομία ως ελευθερία... και την αναρχία ως ευδαιμονία" κατά τον Ισοκράτη, άμα μπορούσε να εκλέξει αυτούς τους "οδηγούς λαών" κατά τον Δενδρινό. Άμα μπορέσει δηλαδή να επιστρέψει στις ρίζες της (γιατί και στην Αρχαία Ελλάδα και μεταγενέστερα έτσι ξεκινούσε αλλά αλλιώς εξελισσόταν) αποβάλλοντας όμως τα στοιχεία που επιτρέπουν στους επόμενους να την αλλοιώνουν.

Γιωργάκης vs Βενιζέλου

Είμαι ένθερμος υποστηρικτής της υποψηφιότητας Βενιζέλου για την ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Θεωρώ ότι το θέμα δεν πρέπει να ενδιαφέρει μόνο τους φίλους του κόμματος, αντιθέτως. Ο αρχηγός του ΠΑ.ΣΟ.Κ είναι εν δυνάμει πρωθυπουργός της Ελλάδος εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων (βλέπε Γιωργάκης, αυτό θα πει αποτυχημένος). Δεν μπορούμε παρά να ελπίζουμε λοιπόν ότι ο μετέπειτα πρωθυπουργός μας θα είναι ο καλύτερος δυνατός. Αυτός δεν μπορούσε να ήταν ο Γιωργάκης, ο άνθρωπος έκανε τον άθλο. Λίγοι θα μπορούσαν να χάσουν με 5%, να περάσουν 4 χρόνια σκανδάλων, να γίνει προεκλογική ενώ η Ελλάδα καίγεται, και με την συνηθισμένη απώλεια που έχει το κόμμα που κυβερνά... να χάσει πάλι με 4%! Ο τύπος είναι αχτύπητος.

Έτσι φθάνουμε στο σήμερα. Γιωργάκης vs Βενιζέλου. Υπάρχουν δύο πτυχές σε αυτό το παιχνίδι. Ποιος είναι καλύτερος για την Ελλάδα και ποιος είναι καλύτερος για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Και στις δύο περιπτώσεις ο Βενιζέλος κερδίζει ασυζητητί. Ο Γιωργάκης είναι επικίνδυνος για όλα τα εθνικά θέματα, αυτό είναι γνωστό εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία. Ο Βενιζέλος αντιθέτως είχε μία συνεπή, πατριωτική -για τα δεδομένα του σημερινού ΠΑ.ΣΟ.Κ πάντα- στάση. Είναι χαρακτηριστικό πχ ότι ο πρώτος υποστήριξε έντονα το σχέδιο Ανάν ενώ ο δεύτερος αντιτάχθηκε. Όπως είναι και γνωστές οι αντεθνικές θέσεις που έχει πάρει ο Γιωργάκης για σχεδόν τα πάντα.

Είναι συγχρόνως ξεκάθαρο ότι ο Βενιζέλος μπορεί να προσφέρει θετικά στο κόμμα. Ο Γιωργάκης έχει αποτύχει οικτρά, βαρύνεται από δύο διασυρμούς. Στις τελευταίες εκλογές ήταν μάχη αρχηγών. Ήταν μία μάχη την οποία κέρδισε προσωπικά ο Κ. Καραμανλής. Και έχασε προσωπικά ο Γιωργάκης. Έχασε ο Γιωργάκης επειδή όσα λάθη έγιναν στους σχεδιασμούς έγιναν από στελέχη που ο ίδιος διάλεξε. Έχασε γιατί κάθε στιγμή ήταν φανερό ότι συγκριτικά με τον αντίπαλο του ήταν λίγος. Έχασε επειδή τα καραγκιοζιλίκια με το ψηφοδέλτιο (Φώφη Γεννηματά, "κόψιμο" ιστορικών στελεχών, θέμα Πατουλίδου) ήταν δική του επιλογή, και όπως αποκάλυψαν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων τότε το ΠΑ.ΣΟ.Κ έπεσε σε λίγες μέρες 2%, βρέθηκε από το πουθενά μήνες πίσω και μετά απλώς προσπαθούσε καταϊδρωμένο να διορθώσει την κατάσταση.

Ο Βενιζέλος αντιθέτως μπορεί να φέρει την αλλαγή που χρειάζεται το κόμμα. Είναι ικανός να το στρέψει πιο αριστερά, ο ίδιος πχ είχε διαφωνήσει με το άρθρο 16 ενώ ο πρόεδρος του το υποστήριζε (το ποιος είχε δίκιο είναι άσχετο, οι απώλειες προς τα αριστερά κόστισαν στο κόμμα). Με λίγα λόγια μιλάμε για έναν άνθρωπο που μπορεί να (α) συσπειρώσει το κόμμα στο πρόσωπο του, έχει τις ηγετικές ικανότητες που ο Γιωργάκης μόνο ονειρευόταν, και (β) να κλείσει τις μεγάλες τρύπες προς τα αριστερά προσφέροντας έναν πολιτικό λόγο αριστερό μεν, όχι αντεθνικό δεν. Αυτό το τελευταίο θα δώσει διέξοδο και σε πολλούς που είναι αποκλεισμένοι στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α χωρίς να ενστερνίζονται την αντεθνική ρητορική του.

Το αποτέλεσμα φαίνεται ξεκάθαρο σήμερα αλλά δεν είναι. Οι μηχανισμοί των κομμάτων ξέρουν να παίζουν βρώμικα παιχνίδια, και ο μηχανισμός του ΠΑ.ΣΟ.Κ ανήκει εξ ολοκλήρου στον Γιωργάκη. Ο Βενιζέλος είχε την αφέλεια (που δεν είχε πχ η Ντόρα) να μην δημιουργήσει δικό του μηχανισμό, να κινητοποιηθεί μόνο τις τελευταίες μέρες πριν τις εκλογές με το αποτέλεσμα προδιαγεγραμμένο. Αλλά έστω και έτσι, έχει ένα υπέρ (εκτός από την δυσαρέσκεια της βάσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ για την ανικανότητα του νυν προέδρου τους). Τα Μέσα Ενημέρωσης του κόμματος τον στηρίζουν και θα τον στηρίξουν για να απομακρύνει τον Γιωργάκη. Ήταν γνωστό εξάλλου εδώ και 10 περίπου μέρες, ότι με το τέλος των εκλογών τα ΜΜΕ του κόμματος θα στρέφονταν εναντίον του, είχαν δει και εκείνα την ήττα που ερχότανε (βέβαια όσοι τα έλεγαν τότε ονομάζονταν "παπαγαλάκια της Δεξιάς" από κάποιους αφελείς που περίμεναν το ΠΑ.ΣΟ.Κ να νικήσει και μετά την συντριπτική ήττα έμειναν με το στόμα ανοιχτό).

Ο Αγώνας του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού

Η είσοδος του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού στο κοινοβούλιο θα δυναμώσει την κριτική εναντίον του κόμματος, δεν θα την σταματήσει. Το κατεστημένο θα προσπαθήσει να μας αποδυναμώσει με τον γνωστό βρώμικο πόλεμο, να μας ειρωνευτεί, να μας εξαφανίσει. Ο αγώνας μας δεν τέλειωσε εχθές, μόλις ξεκίνησε. Ενάντια στο ρεύμα της παγκοσμιοποίησης το πατριωτικό κίνημα θα αντισταθεί. Η δύναμη μας πηγάζει από την χθεσινή μας Νίκη, από την είσοδο 10 βουλευτών (κάποιοι από τους οποίους είναι πανάξιοι), από την ευκαιρία μας να ασκήσουμε επιτέλους Εθνική Αντιπολίτευση. Η δύναμη μας πηγάζει από τα παιδιά, τους συναγωνιστές μου, που τον τελευταίο ένα μήνα χλευάστηκαν, εξυβρίστηκαν και απειλήθηκαν, αλλά έμειναν στις επάλξεις αυτού του όμορφου αγώνα, κράτησαν ψηλά τις Ιδέες τους και βγήκαν νικητές. Πάνω απ' όλα όμως, η δύναμη μας πηγάζει από αυτές τις 275 χιλιάδες των ανώνυμων αλλά ασυμβίβαστων Ελλήνων που αγκάλιασαν τον αγώνα του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού και τον τίμησαν με την ψήφο τους, αλλά και στα εκατομμύρια που μπορεί να μην μας ψήφισαν αλλά εύχονταν ο αγώνας μας να στεφθεί με επιτυχία, στα εκατομμύρια που στην παγίδα της προπαγάνδας για επικίνδυνα "άκρα" δεν έπεσαν.

Για εμάς, τους πολλούς που στηρίξαμε αυτή την προσπάθεια χωρίς κανένα όφελος εκτός από την ικανοποίηση της δημιουργίας επιτέλους ενός πατριωτικού πόλου στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, ο αγώνας τώρα ξεκινάει. Δεν είμαστε φανατικοί, δεν είμαστε χειροκροτητές όπως ο σκληρός πυρήνας των οπαδών του δικομματισμού. Θα παρακολουθούμε από κοντά την πορεία των βουλευτών μας, θα την κριτικάρουμε καλόπιστα άμα μας δώσουν αιτίες, θα τους καταψηφίσουμε άμα η παρουσία τους δεν μας ικανοποιήσει. Αλλά θα είμαστε και κοντά τους άμα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, ασπίδα προστασίας τους απέναντι στην προπαγάνδα του κατεστημένου, έτοιμοι να παλέψουμε για τις Ιδέες μας.

Στον χώρο συζητήσεων της Νεολαίας του ΛΑ.Ο.Σ γράφτηκε ένα συγκινητικό σχόλιο από κάποιον που δεν ψήφισε τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό. Τίποτα δεν συγκρίνεται με την ικανοποίηση της αναγνώρισης του δίκαιου και καθαρού αγώνα μας από τον "αντίπαλο":

συγχαρητήρια για τη νίκη σας και για το γεγονός ότι κατορθώσατε να ανατρέψετε το υπάρχον πολιτικό σκηνικό κάνοντας χιλιάδες έλληνες να ελπίζουν πώς με 5 κόμματα στη βουλή η κάθε εξουσία δεν θα έχει το πεδιο ελέυθερο να προχωρά σε αλλαγές και μεταρυθμίσεις που δεν προάγουν κατ ανάγκη το κοινό καλό.

Αυτό όμως που θα ήθελα πιο πολύ απ όλα να επισημάνω, και ώς άνθρωπος που δεν ανήκω στον χώρο σας ούτε ιδεολογικά (στο 100% τουλάχιστον) ούτε κομματικά είναι πώς αυτή η νικη δικαίωσε χιλιάδες ανθρώπους στελέχη-φίλους-οπαδούς του ΛΑΟΣ που τα τελευταία 4 χρόνια κόντρα σε οτιδήποτε τους 'πετούσαν" στο πρόσωπο συνέχιζαν να επιμένουν, να ελπίζουν, να δινονται και να μάχονται. Και λέω "οτιδήποτε τους 'πετούσαν" στο πρόσωπο" γιατι λόγω φιλικών και συγγενικών σχέσεων με αρκετούς φίλους-οπαδούς σας έβλεπα καθημερινά από πρώτο χέρι τι συνέβαινε.

Κοσμητικά (κατ ευφημισμόν ο όρος) επίθετα, επιθέσεις, απειλές, λοιδορία, χλευασμός.. πράγματα που είμαι σίγουροι ότι και πολλοί απο εσάς τα βιώσατε όντας εκτεθειμένοι καθημερινά απέναντι σε ανθρώπους που δεν αναγνωρίζουν στον διπλανό τους το δικαίωμα να σκέφτεται και να πράττει όπως θέλει, το δικαίωμα στον πολιτικό αυτο προσδιορισμό, το δικαίωμα τέλος πάντων να αγωνίζεται για τις αξίες που εκείνος έχει θέσει ώς προτεραιότητα. Όλα τα παραπάνω τα βίωσα και κατα την ημέρα των εκλογών με τους εκλογικούς σας αντιπροσώπους να παθιάζονται, να χαμογελούν, να επιχειρηματολογούν, την στιγμή που οι εκπρόσωποι άλλων κομάτων (ή και δικοι μου "συνάδελφοι") αναρωτιόντουσαν "γιατι ρε γαμώτο δεν πήγαμε για μπάνιο σήμερα που έχει ωραία μέρα" . Έφαγα μαζί τους το.. πακέτο της καταμέτρησης, κάναμε τσιγάρο παρέα στους διαδρόμους του σχολείου που είχαμε τοποθετηθεί, διαφωνήσαμε για θέματα εξωτερικής πολιτικής, προβληματιστήκαμε πάνω σε πιθανά σενάρια, θετικά και αρνητικά για το κόμμα μας, ο καθένας για λογαριασμό του δικού του.

καμιά φορά σημασία δεν έχει τοσο τι πιστεύει ο "αντίπαλός" σου... αλλά κατα πόσο δίνει τον αγώνα του έντιμα, συνειδητά και χωρίς παρωπίδες και κομπλεξισμούς. Και εσείς τον δικό σας αγώνα τον δώσατε με αξιοπρέπεια, καθαρό μυαλό και πάνω απ όλα συλλογικά. Για αυτό και η είσοδος των βουλευτών σας στη Βουλή δεν αντικατοπτρίζει μόνο την διαμαρτυρία του έλληνα για το τί συμβαίνει δεκαετίες τώρα, όσο και το ότι το.. δικό σας ρολόι δουλεύει περίφημα.

Σας ευχομαι καλή δουλειά, καλή δυναμη και μακάρι οι προσδοκίες σας να μην διαψευστούν. Θα σας δώ στο δρόμο.. δίπλα δίπλα θα είμαστε άλλωστε καθώς αυτά που έρχονται για την Ελλάδα μάλλον δεν είναι καθόλου θετικά.

ΛΑ.Ο.Σ

Ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός στην βουλή. Νικήσαμε!

Αποτελέσματα exit polls (?)

Με πλήρη επίγνωση της ακρίβειας των πληροφορών του, το Press-gr σας ενημερώνει -καθώς ουσιαστικά η ψηφοφορία τελειώνει- για την τελική εικόνα των exit polls των εταιρειών για τις σημερινές εκλογές:
Η ΝΔ έρχεται πρώτο κόμμα και συγκεντρώνει ποσσοτό περί το 42%
Η διαφορά από το ΠΑΣΟΚ θα ξεπερνάει τις 3 μονάδες. Υπολογίζεται γύρω στις 3,5.
Το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ κυμαίνεται μεταξύ 37-38
Το ΚΚΕ κινείται γύρω στο 8,5%
Ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται γύρω στο 5,5%
Ο ΛΑΟΣ κινείται γύρω στο 4%

Από το Press-gr